آموزش پرواز با پاراگلایدر – ۷

ساختمان پاراگلایدر

مواد و عناصری که در پاراگلایدر بکار رفته است از بهترین نوع با بالاترین کیفیت لازم در فن هوانوردی نسبت به سایر ورزشهای هوایی می باشند که قدمتی چندین ساله دارند.

مجموعه ای که در پیش روی دارید، خلاصه مطالبی است که بر اساس آن پرواز خواهید کرد. بنابراین توجه شما را به نگهداری و لزوم نظم و ترتیب در آن معطوف می داریم.

بال های قدیمی به شکل بی منفذ و با نوارهای نایلونی مقاوم پوشاننده شکاف ها دوخته شده اند ولی نمونه های امروزی بدین منظور نوارهای بادوام پلی استری سبک از جنس داکرون که کمتر کش می آیند را به صورت مضاعف بکار برده اند. بال های داکرونی به راحتی جمع و پیچیده می شوند و در مقایسه با پارچه بال های لطیف شبیه به ابریشمی تا اندازه ای شق و سفت هستند که این نوع نمونه ها، برای آماده ساختن و باد کردنشان بسیار مطلوب هستند و در رابطه با انواع نایلونی بسیار مورد توجه قرار دارند.

در این قسمت تفاوتهای عمده بین چتر نجات و پاراگلایدر را برایتان توضیح می دهیم. چتر نجات به شکل بسیار ساده و بدون محدودیت با کارآیی های مختلف، سرعت بالا، قسمتهای حفره دار، نوارهای نایلونی مقاوم طراحی و ساخته شده است که این بخشها برای بی خطر ساختن و کاستن شوک ایجاد شده در اثر باز شدن چتر و فرمان در آسمان ضروری اند ولی اینچنین بال ها برای اجرا به کمک پا بسیار مشکل دارند و لی پارچه بال های پاراگلایدر به علت داشتن مدخلهای کوچک ورودی هوا در حجره ها و کم بودن خلل و فرج، بهتر باد شده و عمل می کنند اما احتمالا اگر در محل نگهداری به آن توجه نشده باشد ممکن است آشفتگی پیدا کند ولی چون وسیله ما به حد کافی و مناسب از طراحی خوب و ساختی مطمئن برخوردار است، خلبان در اجرا دارای اعتماد به نفس بسیاری است.

نخهایی که برای دوخت بال به کار می روند از جنس نخهای نایلونی چتر نجات یا از جنس داکرون هستند و هر گونه تعمیر و بازسازی باید مانند نمونه و اندازه اصلی صورت گیرد. بندهای تعلیق هواسر از جنس داکرون یا الیاف مصنوعی با بافت بسیار محکم می باشند که به دلیل عامل فشار موثر در کشیدگی نخها و اهمیت نیروی پایداری در پرواز از نخهای نایلونی نبایستی استفاده کرد. بندهای تعلیق اصلی، حداقل مقدار وزنی را که می بایستی تحمل کنند ۲۰۰ پوند (۹۰ کیلوگرم) است و در این رابطه هیچگاه به خودتان اجازه تعویض بندها را ندهید و این کار را به عهده کارخانه سازنده بگذارید.

بندهای تعلیق اصلی طبق معمول با یک حلقه فلزی محکم دارای قدرت تحمل وزنی معادل ۹۰۰ پوند (۴۱۰کیلوگرم) وصل هستند و اگر این حلقه با نوع مشابهی تعویض شود به هیچ وجه به میزان امنیت و اعتبار آن مطمئن نباشید چون شما زندگیتان را کاملا در اختیار آن می گذارید. تهیه و تعویض حلقه از فروشگاه های معتبر یا به طور مستقیم از کارخانه سازنده به مراتب بهتر است.

 بندهای فرمان از میان حلقه یا سوراخ موجود روی حافظ بند Grommet چسبیده به تسمه های تعلیق اصلی پشتی عبور کرده اند و لازم است بدانید تنظیم و روش بستن گره بندها، در محل اتصال به فرمان از اهمیت فراوانی برخوردار است. بنابراین، روش صحیح میزان نمودن طول آنها، بستن یا گره زدن به دور خود حلقه های فرمان است و اگر درست از منفذ تسمه عبور نکند باعث کاسته شدن سرعت یا انحراف بال می گردد.

این مجموعه به همراه جلیقه صندلی، وسیله ای که امروز به نام پاراگلایدر می شناسیم را تشکیل داده اند و در آینده امکان دارد به طراحی های پیشرفته تری دست یابد اما اگر ما از یک آموزش صحیح و اصولی که در اینجا ارائه شده است پیروی نکنیم، جاذبه و دل فریبی پاراگلایدر یعنی خصوصیت قابل توجه سبک وزنی و سهولت اجرا در پرواز را از دست خواهیم داد. در حقیقت یکی از مزیتهای مهم پاراگلایدر، وزن حدود ۱۰ پوند (۵/۴ کیلوگرم) آن است که در بعضی از نمونه های آزمایش شده، نیم کمتری از این مقدار قید شده را دارد و برای کسی که با این هواپیما پرواز می کند، چندان بد هم نیست.

مطلب ادامه دارد.

منبع : کتاب آموزش پرواز با پاراگلایدر نوشته دنیس پاگن، ترجمه مهدی مشتاقی